Statystyki okolica wskazują, iż powyżej 200.000 postcrosserów z 200 krajów wysłało niezupełnie 3.000.000 pocztówek (stan rzeczy na wrzesień 2009). Globalnie, postcrosserzy wysyłają współcześnie 459 pocztówek na godzinę. Najwięcej użytkowników mieszka w Stanach Zjednoczonych, Chinach, Finlandii i Niemczech. Gros postcrosserów to kobiety.

Przypisy

1. ↑ http://www.postcrossing.com/stats

Zobacz też

• Deltiologia
• Bookcrossing

Linki zewnętrzne

• http://www.postcrossing.com

Kategorie: Zbieractwo • Serwisy społecznościowe

Wydawanie znaczków i albumów do ich kolekcjonowania było inicjatywą stowarzyszenia Die Brücke. A cesarz Wilhelm II był pomysłodawcą archiwizowania opublikowanego materiału. W tym samym czasie przymierze wprowadziło standaryzację rozmiarów znaczków. By wypromować swoją koncepcję wydawniczą i standardy, federacja nakłaniało wydawców do ich przyjęcia. Jedną z firm, która zgodziła się je obrać była Kaffe HAG. Doszczętnie znaczki opublikowano w formacie nazywanym Weltformat V der Brücke (4 x 5,66 cm), co zostało ponadto wydrukowane na ich odwrocie. Albumy opublikowano w formacie Weltformat IX (16 x 22,6 cm). Rozmiar taki przyjęto tylko na rzecz znaczków niemieckich.

Stowarzyszenie zbankrutowało w 1913 i w dwanaście miesięcy później uległo likwidacji. Nie bacząc na to i znaczki wydawane po jego upadku miały takie same rozmiary.

Artystą grafikiem wynajętym do projektowania znaczków był Otto Hupp, jaki był aktualnie wzięty w środowisku heraldyków z kilku wcześniejszych publikacji, z lat 90. XIX wieku. Albumy odniosły w Niemczech powodzenie, co spowodowało, iż zaczęto je publikować również na rzecz innych państw.

Spis treści

• 1 Albumy
• 2 Austria
• 3 Belgia i Luksemburg
• 4 Czechosłowacja
• 5 Dania
• 6 Francja
• 7 Holandia
• 8 Jugosławia
• 9 Niemcy
• 10 Norwegia
• 11 Polska
• 12 Szwajcaria
• 13 Szwecja
• 14 Czas wolny Gród Gdańsk
• 15 Wyspy Brytyjskie
• 16 Źródła

//

Albumy

Przed I wojną światową rozpoczęto wydawanie dwóch edycji albumów: niemieckiej i szwajcarskiej. Żadna z nich nie została przenigdy ukończona. W latach 20. i 30. XX wieku wypuszczono drugą serię znaczków, na domiar tego Helmut i Szwajcarii, plus w innych krajach. W każdym kraju projektowaniem wizerunków herbów zajmował się wyróżniający się grafik.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego opublikowano następujące albumy:

• Niemcy, 1 partia: 6 albumów natomiast partia znaczków z herbami w miejsce Śląska, natomiast albumu na rzecz Śląska nie wydano
• Szwajcaria, pierwsza partia: 4 albumy
• Niemcy, 2 partia: 10 albumów, planowano publikacja jedenastego albumu na rzecz Austrii, ale nie zrealizowano tych planów
• Szwajcaria, druga partia: 19 albumów zaś ich reprinty. Znanych jest nad 60 albumów
• Holandia: 2 albumy
• Belgia: 6 albumów, 3 w języku holenderskim i 3 w języku francuskim (identyczne)
• Polska: 1 krążek, był planowy pozostały, jakkolwiek nie ukazał się
• Gdańsk: 1 album
• Norwegia: 1 krążek i jeden reprint
• Szwecja: 1 album
• Dania: 1 album
• Jugosławia: 1 krążek - zawiera oraz rzadkie znaczki z przedwojennej Chorwacji, Serbii i Słowenii
• Austria: 1 krążek, wydano i wersję luksusową
• Czechosłowacja: 1 krążek, wydano i wersję luksusową
• Anglia i Zielona Wyspa: 1 album
• Francja (w charakterze Café Sanka): 6 albumów (z 40 planowanych)

Ogółem w latach 1914-1955 wydano wokół 125 albumów. Niezrealizowane plany obejmowały zresztą ogłoszenie albumów na rzecz państw bałtyckich, Włoch, drugiego albumu na rzecz Nasz a jedenastego na rzecz Helmut. Wydawania albumów na rzecz Francji zaprzestano po wydaniu sześciu z planowanych 40. Ogółem wydano nad 12500 wzorów znaczków, co czyni albumy Coffee HAG największą publikacją heraldyczną XX wieku.

Znaczki do kolekcjonowania dołączano do opakowań kawy, nie właśnie firmy HAG, również innych firm. Znaczki drukowane były w blokach, wyjście ich dystrybucji był zmieniony, zależnie od kraju.

Okładka niemieckiego albumu - wydanie luksusowa

Okładka niemieckiego pierwszego albumu pierwszej edycji

Okładka holenderskiego albumu

Okładka brytyjskiego albumu

Okładka austriackiego albumu

Jeden ze znaczków austriackich

Austria

Album “Die Wappen der Republik Oesterreich” wydało w 1933 w Grazu oficyna Verlag der Deutschen Vereins-Druckerei A.G. Autorem austriackiego albumu był F. Hasslinger.

Opublikowano duet wersje albumu: zwykłą i luksusową. Gatunek luksusowa miała twardą, tekturową okładkę i zawierała dodatkową stronę z austriackim herbem państwowym.

Album w wersji luksusowej zawierał 450 rysunków herbów, numerowanych od 1 do 449. 450. herbem był nieokreślony numerem znak Austrii. Krążek pocięty był na rozdziały podług krajów związkowych, z ich herbami na osobnej stronie, z kolei umieszczano znak stolicy danego kraju tudzież herby w miejsce w porządku alfabetycznym. Odstępstwo stanowił Burgenland, na rzecz którego nie wydano znaczków z herbami miast.

Belgia i Luksemburg

Belgijskie albumy Coffee Hag są unikalne ze względu na trwanie dwóch wersji językowych: niderlandzkiej (”Wapens van hen Koninkrijk België en w oddaleniu Groothertogdom Luxemburg”) i francuskiej (”Armorial du Royaume de Belgique en du Grand Duché de Luxembourg”). Albumy szwajcarskie i czechosłowackie również są dwujęzyczne, toż w wyróżniający się droga: opisy w jednym albumie są dwujęzyczne, oraz na rzecz Belgii i Luksemburga wydano oddzielnie dwójka wersje językowe. Każda z serii składała się z trzech małych albumów z arkuszami. Na każdym arkuszu mieściło się 9 znaczków z herbami pospołu z opisem i krótką historią herbu na odwrocie.

Albumy drukowano w drukarni M. Weissenbruch NV w Brukseli. Grafiki i teksty powstawały w holenderskim atelier Van der Laars. W tym samym pracownia opracowywano znaczki do albumów holenderskich. Znaczki miały standardowe odsetek 4×5.5 cm.

Znaczki oznaczano numerami podług prowincji, nie oraz alfabetycznie, kiedy na rzecz innych krajów. Wydawanie albumów rozpoczęto w 1931 roku. Serie nie obejmowały herbów wszystkich zamiast z danej prowincji, mimo to w zestawach obejmujących powierzchnia stosowny do kilku prowincji. Pierwsza partia obejmowała naokoło połowy wszystkich herbów miejskich. Spowodowało to potrzebę wydania drugiej edycji, w której poprawiono lekko wzornictwo znaczków, poprawiono w niej również błędy występujące w pierwszej edycji, wszak zobrazowanie samego albumu pierwszej i drugiej serii był równy. Drugą serię wydano na rzecz obydwu wersji językowych.

Holenderskie i francuskie opisy herbów są nieomalże identyczne. Główną różnicę stanowi krótki napis, zamieszczony na stronach z prowincjami Luksemburga. W przeciwieństwie do większości wydań albumów w innych krajach, albumy belgijskie nie miały dodatkowych rozdziałów o charakterze reklamowym, poświęconych kawie, jej wpływowi na wigor azali również o firmie HAG.

Albumy zawierały również 17-stronicowy preludium do heraldyki, opisujący jej zasady na przykładach belgijskich w zastępstwie, dokąd w zastępstwie ilustracji widniało dymisja do jej numeru. Drugie ogłoszenie zawierało ów tenże napis, różniący się jeno numeracją znaczków. Obydwa teksty powstały w 1930, a ich autorem był Fidèle-Gabriel, przedstawiciel kleru, uznany z wydanej w 1919 w Holandii, a w 1921 we Francji ilustrowanej książki o heraldyce, której był ilustratorem (autorem tekstów był E. Gevaert).

Oficjalne publikacja liczyło 782 znaczki, a pospołu z ich wariantami 902.

Czechosłowacja

Album “Znaky Republiky Československé – Wappen der Tschechoslowakischen Republik” został wydany dookoła 1933 roku.

Czechosłowacki płyta drukowany był w Grafických Umĕlechkých Závodů v. Neubert a synové, Praha-Smíchov (Graphischen Kunstanstalten v. Neubert und Söhne, Prag-Smíchov). Autorami albumu i znaczków byli Vilém Klein (Wilhelm Klein) i Anton Morávek.

Album był w całości bilingwalny, zawiera napis w języku czeskim i niemieckim. Był wydany w dwóch wersjach: zwykłej i luksusowej. Wydanie luksusowa miała twardą, tekturową okładkę z kolorową ilustracją. W porównaniu z edycją zwykłą miała i szóstka dodatkowych kart z herbami czechosłowackich regionów. Płyta nosił nazwę “Część I”, jakkolwiek druga część w życiu nie została opublikowana.

Album zawierał 180 znaczków z wizerunkami herbów, numerowanych oddzielnie na rzecz każdej sekcji. Przecięty był na rozdziały podług regionów, z herbem regionu na osobnej stronie, odtąd apiać ów już sam znak regionu, znak jego stolicy, a herby zamiast z danego regionu w kolejności alfabetycznej. Regionami tymi były: Republika czeska, Morawy, Śląsk, Republika słowacji i Zakarpacie.

Dania

Duński płyta wydała Kaffe Hag a/s w Kopenhadze. Termin wydania pozostaje nieznana, natomiast na podstawie podobieństwa tekstów do albumu norweskiego natomiast wzmianki w broszurze dołączonej do niemieckiego wydania, jest dozwolone sądzić, iż wydano je na początku lat 30. XX wieku, na pewnie nim 1935, alias datą wydania owej broszury. Albumy drukowała drukarnia Nordlundes Bogtrykkeri w Kopenhadze. Jak skryba bywa wzmiankowany Poul Bredo Grandjean, jest to niemniej jednak niepewne. Poul Bredo Grandjean jest autorem dwóch książek o tematyce heraldycznej i był traktowany za w najwyższym stopniu wiarygodnego duńskiego fachowca w tej dziedzinie w czasie wydania albumu.

Album zawiera 8 bloków po 18 znaczków z herbami duńskich zamiast ktokolwiek a w dodatku 5 znaczków z reklamami.

Francja

Historia serii albumów La France Héraldique jest skomplikowana. Zrazu planowano publikować znaczki z herbami miejskimi grupowane podług regionów, a partia albumów miała zginać się z albumów poświęconych danemu regionowi. Tedy z początku znaczki były opisywane właśnie regionami. Z kolei wydano bloczki zawierające herby dziewięciu najważniejszych w zamian każdej prowincji (stolic departamentów). Niemniej jednak nim ukończono wydawanie takich bloczków na rzecz każdego regionu, pojawiły się znaczki z herbami mniejszych w miejsce. W życiu nie wydano wszystkich znaczków z herbami w zamian Francji, z planowanych 40 albumów ukazało się wyłącznie 6.

W pierwszym albumie zamieszczono wszystkie herby regionów, jakkolwiek właśnie niektóre herby prowincji. Albumy II-IV zawierały herby innych regionów z ich prowincjami. Albumy V i VI zawierały herby w zastępstwie Alzacji - pierwszego w kolejności alfabetycznej regionu Francji.

W rezultacie opisanej wyżej zmiany koncepcji, niektóre znaczki dublowały się, na przypadek te z herbami stolic dwóch departamentów Alzacji: Bas-Rhin i Haut-Rhin. Z 1363 herbów, powtórzonych było 62.

Oficjalne dane mówią o wydaniu 1363 znaczków, a licząc co do jednego z odmianami znanych ich jest wokół 2000.

Holandia

Holenderskie albumy ukazały się w dwóch seriach.

Pierwszą z nich, “Nederlandsche Gemeentewapens”, wydano w okresie 1925-1928. Przedstawiała białogłowa herby miejskie Holandii tudzież Holenderskich Indii Wschodnich (dzisiaj Indonezja) i dodano również herby z południowoamerykańskiego Surinamu. Na okładce albumu umieszczono miniaturki herbów. Na stronach ze znaczkami umieszczono teksty z opisem, a na ich odwrotach teksty reklamowe. Cała komplet liczyła 1027 znaczków i mieściła się w trzech albumach.

Drugą serię wydano w latach 1931-1935 wobec nazwą Nederlandsche Heraldiek i zaprezentowano w niej herby nowe ewentualnie podobnie zmienione od czasu wydania poprzedniej serii, zarówno z Holandii kiedy i z Holenderskich Indii Wschodnich. Zresztą zaprezentowano na znaczkach herby zamków, ziem itp., herby byłych w miejsce natomiast para serie herbów rodowych. Z herbów rodowych wydano przede wszystkim herby holenderskich i obcych rodzin natomiast osób zasłużonych w 80-letniej walce o niezawisłość (1568-1648) przeciw Hiszpanii. Ogółem w drugiej serii wydano 841 znaczków.

Jugosławia

Album “Grbovi Jugoslavija” został wydany wokół 1930 roku.

Wydawcą była towarzystwo Kava Hag z Zagrzebia, drukowane były w Lit. Tipografija D.D. Zagreb. Autorami albumu i znaczków byli Emilij Laszowski i Rudolf Horvat.

Album zawierał 256 znaczków z herbami, numerowanymi od 1 (znak państwowy) do 256 (Žužemberg). Przepołowiony był na 3 rozdziały. Główny zawierał herby narodowe i królewskie, później herby różnych terytoriów historycznych. Dalszy zawierał herby prowincji, trzecia część a, najogromniejszy, herby miejskie.

Niemcy

Najwięcej serii albumów i znaczków wydrukowano właśnie w Niemczech. Najstarsza z nich miała nazwę Die Deutsche Ortswappen, jednakowoż nie pojawiła się płeć piękna na okładce. Partia składała się z następujących albumów:

• Die Wappen des Königsreichs Preussen, Provinz Ostpreussen (3 reprinty)
• idem, Provinz Westpreussen (2 reprinty)
• idem, Provinz Brandenburg (1 reprint)
• Die Wappen des Königsreichs Bayern, Ober-und Niederbayern (1 reprint)
• Die Wappen des Königsreichs Preussen, Provinz Pommern
• idem, Provinz Posen

Siódmy z planowanych albumów, na rzecz Śląska, w życiu się nie ukazał, wydano jakkolwiek część znaczków z herbami śląskich miast.

Najstarsza z serii składa się z 703 znaczków, niektóre występują w różnych wersjach. Autorem projektów graficznych był prof. Otto Hupp.

Nową, drugą serię, wydano poniżej nazwą Deutsche Ortswappen (Neue Reihe) w latach 1927-1938. Występuje parę różnic między tą edycją a poprzednią, z lat 1913-1918.

Albumy zawierały arkusze do zbierania znaczków, ogółem partia składała się z dziesięciu małych czy też czterech dużych albumów. Na każdej stronie mieściło się 9 znaczków z herbami. Pomimo iż zestaw jaka miała się odnaleźć na każdej ze stron była opisana, kolekcjonerzy nie przejmując się opisem układali znaczki po swojemu, na przypadek podług prowincji w zamian wedle numerów, co powodowało, iż kompozycja albumów bywa dosyć losowa.

Seria czterech dużych albumów nie miała numerów znaczków w opisie, w następstwie tego ich zorganizowanie było dowolne, podług gustu kolekcjonerów.

Znaczki z herbami publikowano podług prowincji, ale poszczególne wydania nie zawierały wszystkich herbów w zamian danej prowincji, zdarzało się, iż wariancja w czasie wydania niektórych znaczków wynosiła nieco lat.

Według oficjalnych danych wydano 2811 znaczków, w sumie z odmianami znanych jest 3010 wzorów.

Norwegia

Norweski krążek, noszący tytuł “Norske By-og Adelsvåben”, został wydany w 1933 przez Kaffe Hag Aktieskelskap z siedzibą w Oslo. Jego autorem był Hallvard Trætteberg. Hallvard Trætteberg (1898-1987) odpowiadał przez nieco dziesięcioleci za sprawy związane z heraldyką w Archiwach Państwowych. Był autorem licznych publikacji na tematy heraldyczne, traktujących zarówno o heraldyce świeckiej, gdy i kościelnej.

W przeciwieństwie do innych albumów wydanych w państwach skandynawskich, płyta norweski zawiera również herby zasłużonych norweskich rodów, zarówno historyczne podczas gdy i współczesne autorowi. W porównaniu z innymi albumami skandynawskimi ma podobnie w najwyższym stopniu powiększony preludium i opisy. Jednakowo gdy krążek duński zawiera dodatkowo sekcję poświęconą produkcji kawy.

Znaczki wydano w 8 bloczkach po 18 znaczków ktokolwiek, w dodatku na ostatnim z bloczków zamieszczono 3 znaczki o charakterze reklamowym

Polska

Album “Herbarz Krajowy” wydała w 1932 warszawska biznes Kawowiec Hag. Autorem był wzięty heraldyk z Torunia, belfer Marian Gumowski.

Album opisano jak “Kajet I”. Planowano kolejne zeszyty zawierające herby rodowe, atoli nie doczekały się one wydania. Kajet I zawierał 284 herby zamiast, krain historycznych, diecezji itp., nie było w poprzednio tymczasem herbów szlacheckich.

Herby zamieszczono w ośmiu bloczkach po 36 znaczków ktokolwiek. Kwartet z nich miały natura reklamowy. Odwrotne okolica znaczków były czyste, bez tekstu.

Szwajcaria

Szwajcarska model albumów Coffee Hag jest największa i w największym stopniu skomplikowana ze wszystkich edycji narodowych. Właściwie to szwajcarskie albumy opublikowano jak zupa w drugim dziesięcioleciu XX wieku i doczekały się one licznych reprintów, wznawiano je aż do połowy lat 60. Z tego względu istnieje 76 różnych albumów i powyżej 2500 różnych znaczków. Przy tym względem szwajcarska wersja jest rekordowa, zawiera więcej albumów aniżeli wszystkie pozostałe wspólnie wzięte.

Serię albumów zapoczątkował wydany w 1911 płyta z herbami kantonów i zamiast, znaczki nosiły numery od 1 do 80. Krążek ów drukowano w trzech różnych miejscach: Monachium, Laupen i jednym nieznanym. Zawierały one te same herby, choć lekko różniące się detalami rysunku. Dalszy płyta, z herbami w zastępstwie i wsi (Stadt-und Dorfgemeinden, numery znaczków 81-144) również drukowany był w trzech drukarniach. Trzecia część, wydany w 1922, zawierał znaczki o numerach 145-288, drukowany był w dwóch drukarniach. W 1923 ukazał się czwarty płyta (Serie C) zwany Stadt-und Dorfgemeinden, w jego przypadku numeracja znaczków zaczęła się na świeżo, nosiły one numery 1-48.

Następnie zrezygnowano z dotychczasowego wzornictwa i opracowano nowe. Wydawanie nowej serii rozpoczęto w 1926. Zawierała kobieta zaledwie herby miejskie, jakkolwiek planowano dodatkowo ogłoszenie znaczków z herbami szlacheckimi. Serię rozpoczął płyta czwarty, z tymi samymi herbami co czwarty płyta poprzedniej serii, aliści w nowej szacie graficznej. Kolejne albumy o numerach 5-18 utrzymano w podobnej stylistyce. Albumy 4 i 5 połączono później w jeden krążek o oznaczeniu 4/5, w kolejnych edycjach przemianowano go na płyta 5. W latach 50. po cios następujący zmieniono design i wydano zaprojektowany na świeżo całość albumów o numerach od 5 do 18, dodano również niekonwencjonalny płyta wyraźny numerem 19. Zanim II wojną światową wydano także dwoje albumy z herbami kościelnymi - klasztorów, diecezji itp. Zaplanowany trzecia część płyta z tej serii przenigdy się nie ukazał.

Historia szwajcarskich albumów jest skomplikowana również z powodu aktualizowania w kolejnych wydaniach wzorów herbów, które bywały zmieniane przez miasta. W niektórych albumach podawano liczbę mieszkańców danego miasta, a odtąd dane te uaktualniano. W kilku przypadkach zamieniono znak jednego miasta na znak innego, poniżej tym samym numerem znaczka. Dało to w rezultacie 76 różniących się między sobą albumów.

Szwecja

Szwedzki płyta, “Sveriges Rigsvapen, Landskaps- ach Stadsvapen”, wydała korporacja Kaffe Hag AB w Sztokholmie w 1932. Drukowano go w zakładach Karla Lindholma w Sztokholmie. Autorem albumu i znaczków był Harald Gustav Fleetwood (1879-1960). Fleetwood był Państwowym Heraldykiem Królestwa Szwecji w latach 1931-1965 i autorem licznych publikacji z tej dziedziny.

Szwedzki płyta zawiera zaledwie herby prowincji i w miejsce. Znaczki opublikowano w ośmiu blokach po 18 znaczków iks zaś na dodatek 5 znaczków z reklamami. Niedostatek jest wzmianek o planach wydania w Szwecji albumu zawierającego herby szlacheckie.

Czas wolny Gród Gdańsk

Album został wydany w 1930 przez Kaffee Hag, Danzig. Jak skryba podany był gdański członek senatu, dr Hubertus Schwarz. Aliści za rzeczywistego autora artysta grafik rozważany jest F. W. Burau.

Album zawiera 125 herbów, ponadto herbów miejskich również herby rodowe, a również tzw. Hausmarken (znaki towarowe, loga), pieczęcie i flagi miejskie. Na takie wyjście zdecydowano się z powodu niewielkiej powierzchni Wolnego Miasta, w zamian było w jego granicach zbytnio nieco by wykreować krążek z herbami, przeto dodatkowe elementy. Planowano nieco następnych wydań, a niektóre znaczki, na które przewidziano obszar w albumie, nie doczekały się publikacji.

Wyspy Brytyjskie

Album “Arms of cities and towns of the British Isles” został wydany wokół 1930.

Brytyjski krążek został wydany w Westminster (Londyn) przez Abbey Press Ltd. Skryba jest bezimienny, w najwyższym stopniu prawdopodobne jest, że był przed Major Thomas Shepard.

Album zawierał 236 znaczków z herbami, numerowanymi samodzielnie na rzecz każdej sekcji. Pocięty był na rozdziały podług regionów, z herbami regionów na osobnej stronie, na kolejnych stronach umieszczano herby w miejsce danego regionu w porządku alfabetycznym. Regionami tymi były: Londyn, Albion, Kaledonia, Walia, Zielona Wyspa i Zielona Wyspa Północna. Prócz tego regionu, na znaczku zamieszczana była oraz notka do jakiego hrabstwa wypada dane miasto.

Źródła

• album austriacki
• albumy belgijskie i luksemburskie
• albumy czechosłowackie
• album duński
• albumy francuskie
• albumy holenderskie
• album jugosłowiański
• albumy niemieckie
• album norweski
• album polski
• albumy szwajcarskie
• album szwedzki
• album Wolnego Miasta Gdańsk
• album Wysp Brytyjskich
• serwis heraldryshop.biz

Kategorie: Heraldyka • Serie wydawnicze • Zbieractwo

• bibliofilstwo - książki (przede wszystkim cenne i rzadkie, rękopisy, starodruki)
• birofilistyka - przedmioty związane z piwem (etykiety, podkładki poniżej kufle, kapsle z nadrukami, itp)
• falerystyka - ordery i odznaczenia
• filatelistyka - znaczki pocztowe
• filokartystyka - pocztówki
• filumenistyka - etykiety z pudełek od zapałek
• fonotelistyka - karty telefoniczne
• ksyrofilistyka - przedmioty związane z goleniem (żyletki, maszynki do golenia, brzytwy, itp.)
• numizmatyka - dawne bilon i medale
• militarystyka - przedmioty pochodzenia wojskowego (manierki, menażki, hełmy, bagnety)

Bibliografia

• Poradnik polskiego kolekcjonera, Gród podwawelski 2004.

Kategoria: KolekcjonerstwoUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Zapałki produkowane w Częstochowie

Filumenistyka (gr. philéō = lubię + łac. lumen = światło, ozdoba) to domena nauki i pasji hobbystycznej, która zajmuje się zbiorami etykiet zapałczanych tudzież historią niecenia i użytkowania ognia.

Pierwsi filumeniści pojawili się w połowie XIX wieku. Większą moda filumenistyka zyskała lat 30. XX wieku, po pierwsze w Wielkiej Brytanii, później oraz w innych krajach. Polscy filumeniści są zrzeszeni wspólnie z filatelistami w Polskim Związku Filatelistów. W Bystrzycy Kłodzkiej znajduje się jedno z niewielu na świecie muzeum filumenistyczne.

Obecnie filumenistyka w Polsce jest w zaniku z powodu braku nowych etykiet zapałczanych, skoro produkowane współcześnie pudełka zapałek posiadają nadruki. Zaś coraz w latach 70. XX w. w sieci kiosków RUCH-u sprzedawane były zestawy etykiet zapałczanych z rozmysłem na rzecz kolekcjonerów (równie podczas gdy zestawy znaczków pocztowych czystych albo stemplowanych).

Linki zewnętrzne

• Galeria etykiet i pudełek po zapałkach
• Serwis Muzeum Filumenistycznego w Bystrzycy Kłodzkiej

Kategoria: Kolekcjonerstwo

Nazwa pochodzi od dwóch słów: greckiego exo oznaczającego poza, na zewnątrz tudzież łacińskiego nummus alias moneta.

Zobacz też

• Numizmatyka
• Moneta

Kategorie: Kolekcjonerstwo • Numizmatyka

Spis treści

• 1 Akcesoria
• 2 Kapsle
• 3 Etykiety Piwne
• 4 Podstawki Piwne
• 5 Giełdy
• 6 Linki zewnętrzne

//

Akcesoria

Birofilistyka polega na zbieraniu różnych akcesoriów związanych z piwem ewentualnie browarami, takich jak:

• etykiety piwne
• podstawki wobec piwo
• kapsle
• butelki
• puszki
• szklanki, kufle piwne
• inne osprzęt reklamowe (piny, długopisy, breloki, ręczniki barmańskie itp.)

Kapsle

Ten punkt wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
żeby poczynić go weryfikowalnym, trzeba podarować przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Jedną z gałęzi Birofilistyki jest kolekcjonowanie kapsli. Choć kolekcjonerów tych “blach” jest niedużo zupełny okres ich przybywa. Największe kolekcje sięgają dziesiątek tysięcy. Kapsle wolno chronić m.in. w pudełkach po CD(nie typu slim), specjalnych ewentualnie robionych domowym sposobem na maszynie koszulkach do segregatorów, na tablicach korkowych bądź ze sklejki.

Etykiety Piwne

Ten paragraf wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
żeby dokonać go weryfikowalnym, trzeba podarować przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Główna odnoga birofilistyki, najlepiej rozwinięta, a co więcej najstarsza, to kolekcjonowanie etykiet piwnych. Za nestorów pasji piwnej uważa się kolekcjonerów z Warszawy - Pawła Piotrowskiego i Henryka Ostatka. Etykiety piwne kolekcjonowano natomiast natychmiast poprzednio wojną. Największą kolekcje etykiet Polskich posiadają Paweł i Szymon Huber. Ich całokształt liczy dookoła 39 000 etykiet. Największe światowe kolekcje liczą 300 000 etykiet, jedną z największych trzeba do Gienadija Kolesowa, kolekcjonera z Ałma Aty - w połowie lat 90. liczyła płeć piękna z grubsza 250 tysięcy. Wyróżniający się ogromny zbiór wypada do Pawła Piotrowskiego, która do czasu ograniczenia zainteresowania do etykiet polskich sięgała 120-130 tysięcy sztuk. Teraz ciekawymi zbiorami etykiet zagranicznych mogą się pochwalić Piotr Smogorzewski, Radosław Kwiecień, Grzegorz Miczek.

Podstawki Piwne

Ten punkt wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Iżby zrobić go weryfikowalnym, powinno się zwrócić przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Największą kolekcję polskich podstawek poniżej browar ma współcześnie Mateusz Gębicki, zagranicznych zaś Anna Machała, Tomasz Pawłowski i Renata Górska Kwiecień, Dariusz Dryja.

Giełdy

Kolekcjonerzy birofile spotykają się kilkanaście cięgi do roku na giełdach kolekcjonerskich największe z nich odbywają się w Tychach, Żywcu, Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Grodzisku Wielkopolskim, Szczecinie, Radomiu, Białej Podlaskiej, Człuchowie, Ciechanowie. Giełdy odbywają się uderzenie w roku, tylko targ kolekcjonerska w Tychach odbywa się podwójnie. Największą z nich jest mająca konwencję piwnego święta-festiwalu jest tańce w Żywcu. Odbywa się tradycyjnie w trzecia część koniec tygodnia czerwca na terenie browaru, trwa 2 dni i przyciąga nad dwójka tysiące kolekcjonerów i miłośników piwa. Żywiecka targ połączona jest z Festiwalem Piwowarów i Ogólnopolskim Konkursem Piw Domowych.

Linki zewnętrzne

• Katalog polskich kapsli od piwa
• Światowa kwestionariusz podstawek piwnych (en)
• Strona do identyfikacji kapsli (en)(pl)

Kategorie: Kolekcjonerstwo • PiwoUkryte kategorie: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł od 2007-10 • Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł

Na każdym arkuszu znajdowało się 6 nalepek, 4 do jednego albumu i po jednej nalepce do dwóch innych. W obrębie każdego albumu znajdowały się 72 miejsca na nalepki (pomijając albumami nr 2, 3 i 4, które miały obszar na 70 naklejek).

Łącznie w sprzedaży pojawiło się 27 albumów.

Były to kolejno:

1. Gwiazdy muzyki rozrywkowej
2. Poczet królów polskich
3. Kontynenty - Afryka
4. Ptaki Polski
5. Samoloty na których walczyli Polacy
6. Stare samochody
7. Od Aten do Moskwy
8. Zwierzęta polskich zoo
9. Polska uzbrojenie pancerna
10. Jachty żaglowe
11. Polskie samochody osobowe
12. Historia ubioru
13. Ptaki egzotyczne
14. Druga kampania światowa cz.I 1939-42
15. Podbój głębin
16. Style w architekturze
17. Motyle w polskim krajobrazie
18. Historia samolotu
19. Grzyby polskich lasów
20. Historia statków i okrętów
21. Polskie zamki i pałace
22. Piłkarskie Czempionat Świata
23. Style walki Wschodu
24. Kontynenty - Wuj sam Łacińska
25. Ryby akwariowe
26. Podbój kosmosu
27. Druga konflikt zbrojny światowa cz.II 1943-44

Albumy ukazywały się w trzech seriach:

• pierwsze dziewięć pozycji w latach 1977-1979 (emisja 100.000+360 egz.)
• albumy 10-25 w roku 1983 (emisja 120.000 egz.)
• albumy 26 i 27 w roku 1988 (emisja 20.000 egz.)

Seria do dziś cieszy się zainteresowaniem wielu zapalonych zbieraczy. Tuż przy popularnych i łatwych do zdobycia pozycji, również tu występują, wbrew nieosiągalnych teraz nakładów, śnieg kruki. W serwisach aukcyjnych jest dozwolone wyszperać liczne oferty sprzedaży albumów i nalepek i równie liczne gremium chętnych do ich nabycia.

Linki zewnętrzne

• Portal serii “Płyta na rzecz kolekcjonerów” IS
• Forum kolekcjonerów serii “Krążek na rzecz kolekcjonerów” IS

Kategoria: Kolekcjonerstwo

Auta przystosowane są do jazdy po gładkiej nawierzchni (parkiet, wykładzina, masa bitumiczna) i driftingu (w sąsiedztwie odpowiednim tuningu). Podaż części tuningowych obejmuje m.in. przebudowę na napęd 4WD, zestawy łożysk, sprężyn, opon do driftu, oświetlenie, tuningowe elementy karoserii, alluminiowe elementy podwozia, lipole, Płytke regulującą energia V2.2 Board, słabo podatny motorek.

Charakterystyka

• Skala 1:28
• Waga ok. 200g
• Napęd 2WD (szansa upgradu na 4WD)
• Model wyposażony w amortyzatory
• Zasilanie: 4 akumulatorki (wskazane) bądź baterie (niewskazane) AAA albo Baterie Litono - Polymerowe; jeden akumulatorek bądź ogniwo 6F22 (9V) do zasilania nadajnika

Generacje

Modele w skali 1:28 występują w trzech grupach:

• pierwsza pokolenie (1gen) - pierwsza z serii Xmods, obejmująca samochody: Chevrolet Camaro ‘67, Chevrolet Corvette C5, Ford Mustang 1965, Nissan 350Z, Nissan Skyline, Mercedes SLR McLaren, Toyota Supra, Honda NSX.
• druga pokolenie (EVOlution) różni się od pierwszej m.in inną budową podwozia, zaś innym promieniem skrętu i innymi nadwoziami. Do jej pojazdów zalicza się auta: Chevrolet Camaro 1967 (dopiero co w wersji Yellow), Ford Mustang 1965 (przed chwilą w wersji Blue), Ford Mustang 2006, Mitsubishi Lancer EVO 8, Nissan 350Z (właśnie kategoria Blue), Nissan Skyline (przed chwilą odmiana Silver), Pontiac Firebird 1967, Scion TC.
• ulepszenie trzeciej generacji (Truckin’). Truckin jest bazujący na elektronice EVO, różni się całym podwoziem i innym przeniesieniem napędu. Części zamienne i tuningowe z EVO nie pasują do Truckin. Pojazdy: Ford F150 2006, Hummer H2, Nissan Titan Pick-up.

Kategorie: Kolekcjonerstwo • Modelarstwo

Kategoria: KolekcjonerstwoUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Linki zewnętrzne

• Islands Phonecards Database - Gniazdko kolekcjonerów kart telefonicznych z całego świata
• Kolekcje kart telefonicznych w serwisie Hobbeo

Kategoria: Kolekcjonerstwo